پنجشنبه، 3 خرداد 1397
Menu


مختصری تاریخ منطقه بیابان لوت
قدمت و سابقه زندگی بشر در منطقه دشت لوت به هفت هزار سال پیش بر می گردد. این منطقه از هزاره پنجم پ.م به بعد، پیوسته توسط انسان مورد سکونت قرار گرفته است. حاشیه غربی دشت لوت (دشت شهداد)، علیرغم مجاورت با بیابان بی آب و گرم و خشک لوت توسط انسان گذشته برای زندگی انتخاب شده است و بر اساس اطلاعات باستان شناسی، هفت هزار سال فرهنگ و تمدن بشری را در خود جای داده است.در نگاه اول، شاید چنین پنداشته شود که حاشیه بیابان لوت به دلیل شرایط خاص اش که ناشی از مجاورت با بیابان است و به دلیل عوامل دافعه ایی مانند کم آبی، پوشش گیاهی و جانوری فقیر، باد های شدید همراه با شن و ماسه، گرمای هوا و حرکت ریگ ها و شن و ماسه ها در گذشته خالی از سکنه بوده است است. اما شواهد باستان شناسی خلاف این را اثبات کرده است. الیته عوامل دافعه ذکر شده تا حدی وجود داشته است ولی بنظر می رسد عوامل جاذبه ایی که برای سکنی بشر در این منطقه وجود داشته است بسیار مهمتر بوده است که توانسته است انسان گذشته را مجاب کند تا علیرغم محیط خشن لوت، بتواند هفت هزار سال در انطباق با محیط پیرامونش زندگی کند. بدون شک موقعیت جغرافیایی حاشیه غربی لوت که به عنوان یک کریدور طبیعی برای اتصال جنوب به شمال ایران  عمل میکرده است؛ یکی از اصلی ترین عوامل جاذبه برای انسان گذشته بوده است. سه شاخصه مهم این منطقه از لحاظ باستان شناسی که به آن ارزش جهانی می بخشد عبارتند از؛ نخست، تداوم هفت هزار سال زندگی بدون وقفه در این منطقه، دوم، شکل گیری دو تا از نخستین شهرهای دنیا و سوم، عبور مسیر تجاری جهانی دنیای باستان (( جاده ابریشم)) از این منطقه می باشد.